Wat je schrijft ben je zelf - Minke TerpstraMinke Terpstra

Wat je schrijft ben je zelf

18/05/2016

wat je schrijft ben je zelf

Ik ben een sucker voor boeken met mooie omslag en illustraties, en “Wat je schrijft ben je zelf” (hierna #WJSBJZ) is pretty! Al zou je het boek alleen maar op je salontafel laten liggen (zonde!) dan heb je er nog veel plezier van. Er is een aantal bloggers (waaronder Maris van Hare Maristeit) gevraagd om opdrachten en vragen uit dit werkboek te maken. Er staan 33 opdrachten en vragen in, aan de hand hiervan  leer je jezelf beter kennen, en schrijf je als het ware je eigen verhaal. Denk aan opdrachten als “Geef 33 dagen iets weg” en “Koop een stekje en verzorg dit”

image

Mijn vraag  was “Welk moment in je leven zou je nog wel eens willen overdoen” en de opdracht  “Neem of koop een appel en doe er 15 minuten over op hem op te eten”

Welk moment zou je nog wel eens over willen doen zorgde voor grote twijfel, want: zie ik het als een moment dat ik anders had willen doen? Of juist als iets moois dat ik nog wel een keer zou willen beleven? In mijn Mindfulness,- en NLP-cursus (daar over later meer in andere blogs) heb ik juist geleerd om al die dingen waar ik couldhave/shouldhave over zit te piekerpeinzen, moet loslaten. Ik deed het beste met wat ik had op dat moment, en hier ‘s nachts van wakker liggen helpt geen zier. Natuurlijk heb ik dingen die ik over zou willen doen: ik zou mijn studie afmaken, ik zou in bepaalde gevallen meer naar mijn gevoel geluisterd hebben, ik zou verstandiger met geld omgegaan zijn, mijn rijbewijs gehaald hebben…

image

Ik probeer nu anders te denken: welk mooi moment zou ik nog wel eens willen beleven? Natuurlijk kom ik dan ook op momenten die ik niet genoeg waardeerde, omdat ik niet wist dat het niet meer terug zou komen. Die momenten waarvan ik nu af en toe denk: zo jammer dat je toen zo bang of afwezig was, of het heel normaal vond. Ook op die gevoelens (angst, afwezig) zal ik in een later blog eens terug komen, maar nu eerst nadenken over een moment dat ik over zou willen doen.

Eigenlijk kom ik dan op mooie momenten met vrienden, familie of met mijn wederhelft.De zon zien ondergaan met een glas wijn, tot laat in de nacht samen muziek luisteren, lekker in de zon zitten met een boek. Geitjes of pinguïns aaien, een berg beklimmen, een hele dag fietsen in de regen op Terschelling (dat was op dat moment niet leuk, geloof me! Maar na een paar jaar…)

image

Gillend in een kabelbaan zitten in Barcelona, de eerste kabelbaan waar ik ooit in zat. Doodsbenauwd de Sagrada Familia beklimmen (ontzettende hoogtevrees) en tien jaar later stukken relaxter op een toren in Gdansk staan. De eerste bloeiende pinksterbloemen elk jaar weer op de foto zetten en naar mijn moeder appen.

image
Kortom: de mooie kleine dingen. Daarom houd ik sinds kort (na mijn Mindfulnesscursus) een “positieve dingen dagboekje” bij waarin ik elke dag iets leuks van die dag teken of schrijf. Kunnen grote dingen of kleine dingen zijn.

image

De opdracht die ik uit “#WJSBJZ” heb gedaan is “Doe 15 minuten over het eten van een appel”

Deze opdracht past heel goed bij Mindful eten, iets wat ik ook probeer te doen. Als je helemaal bewust en in het nu (sorry, klinkt wat zweverig) eet, eet je minder. Want, je propt niet een zak chips of een reep Chocolonely in je giechel zonder en bij na te denken: je eet bewust en rustig.

Als je al eens iets Mindfuls hebt gedaan, heb je vast het “rozijntje” of iets anders gegeten. Zo niet dan klinkt dit vast heel gek : dit is een oefening waarbij je met je volle aandacht een rozijntje eet, alsof het je eerste rozijntje ever is. Ik deed deze opdracht tijdens mijn cursus en zat met mijn ogen dicht en mijn hand open te wachten tot er iets in werd gelegd. Wat voor mij nogal een uitdaging was: vertrouwen op het feit dat er geen rattenkeuteltje in m’n hand gelegd wordt… (wáárom zou iemand dat doen? Wat werkt je brein toch gek)

image

Het eten van de appel heb ik op de ‘rozijntjes’ manier aangepakt, al was er natuurlijk geen verrassingselement. Ik bedoel, ik wíst dat ik een appel in mijn hand had.
Ik ben met ogen dicht en met open aandacht gaan zitten, appel in mijn handen. Eerst rustig voelen: hoe zwaar is de appel? Hoe voelt de schil in mijn hand, het kroontje, de steel. Is de schil helemaal glad, of zijn er bobbels? Is de appel hard, kan ik hem indrukken of helemaal niet? (het is een Granny Smith, keihard dus 😆)
Ondertussen komen de gedachten “waar ben jij nou mee bezig” en “daar zit je dan met je appel” wel voorbij, maar die laat ik ploep! wegdrijven. Het zal me er inderdaad idioot uit zien, maar daar gaat het niet om!

Na het voelen van de appel snuffel ik er aan. Lekker appelig. Doet me denken aan de appeloogst bij een kasteeltje waar ik vroeger rondleidingen gaf. In augustus rook de hele kelder naar appels, begin van de herfst. Ik dwaal dus wel af…
En dan komt de eerste hap, oei zuur! Ik probeer bewust te zijn van al die mechanieken die werken als je iets eet: rustig kauwen (zoals vroeger al tegen me gezegd werd: elk hapje 20 keer kauwen!) Voelen hoe dat hapje via mijn keel naar mijn maag gaat. Ik zou zelfs nog kunnen visualiseren wat er dan gebeurt, maar iiiw, laat dat maar.

imageSnapchat: bewijs dat ik ook heus gezond eet!

Heel langzaam eet ik de appel op, hapje voor hapje. Niet zoals ik het normaal doe, naar binnen schrokken en klaar. En het grappige is: omdat ik zo langzaam eet en er helemaal “bij” ben, is dit bijna een meditatief momentje. De 15 minuten red ik niet helemaal (dan zou ik op het klokhuis moeten gaan knagen) maar na deze appel zit ik ook helemaal vol. Ook weer een pluspunt aan Mindful eten: omdat je bewust eet, en beter kauwt, zit je sneller vol.

image

Kijk nou hoe mooi!

Ik ga zeker door met de andere opdrachten en vragen in #WJSBJZ. In elk geval de #33 waar ik zelf invulling aan kan geven: de positieve momentjes elke dag. Het boek is prachtig vormgegeven, mooie illustraties en het heeft een bepaalde “Flow” feel waar ik erg van houd.

image

 

Het past precies bij mijn “nieuwe” manier van naar de wereld kijken, ik ga zelfs aan sommige vragen en opdrachten een positievere draai geven. Ik vind het een echt “vulpenboek” (Ken je het gevoel van vroeger bij het openslaan van een mooi schrift: hier ga ik heel netjes in schrijven met mijn vulpen?Het is een Happy Place boek: zo mooi dat ik met een kekke pen, een lekker kopje thee en een spinnende kat er een fijne middag mee kan doorbrengen. ❤ Minke

image

@MinkePins op Twitter
@MinkePins op Instagram
Minkepins op Pinterest
LIKE Minke Pins op Facebook

Minkepins op Snapchat (voor meer van zulke awesome foto’s 😉

 

 

 

 

 

 

3 reacties op “Wat je schrijft ben je zelf”


    18/05/2016

    Heel mooi geschreven Minke.
    Hoop dat je nog heel veel mooie dingen tegenkomt.



    23/05/2016

    Super review en je Disney filter is priceless!



    31/05/2016

    […] jullie wel  Hare Maristeit, Minke Pins, Positive Me, Zenzoekers, twintigennogwat, Visionarylife en Sim’s Cup of Tea voor het […]